Selecteer een pagina

Een tijd geleden heb ik op het wereld wijde web het WWOOF’en ontdekt, WWOOF staat voor World Wide Oportunities on Organic Farms. Als je gaat WWOOF’en dan ga je werken op een biologische boerderij. In ruil voor je noeste arbeid krijg je gratis onderdak en eten. Omdat we een klein budget hebben maar toch graag op reis wilden hebben we gekozen voor een deze vorm van vakantie. We hadden al lange tijd de wens om samen naar Scandinavië te gaan en dus hebben we een boerderij gezocht in Zweden. In deze blog vertel ik over ons eerste WWOOF avontuur.

De zoektocht naar de juiste boerderij
Op de site van WWOOF Zweden kun je profielen van de gastgezinnen bekijken. Je kunt selecteren op verschillende dingen. Welke dieren ze hebben, of ze ook gezinnen ontvangen en of ze ook vegetarisch of veganistisch voor je willen koken. Voor ons was het belangrijkste criteria dat we met baby en twee honden zouden mogen komen. Vooral dat laatste was voor veel boeren een probleem, wat ook best begrijpelijk is. We hebben contact gehad met ongeveer vier gastgezinnen voor we uitkwamen bij de boerderij waar we nu zitten. Het profiel van de Boerderij, Fällhult, van Benno en Maria sprak ons meteen aan. Op de foto’s zien we een authentiek rood Scandinavisch huis. We lezen dat er verschillende soorten dieren aanwezig zijn en dat er een grote moestuin is. Maria maakt zelf jam en zeep en weet veel van planten in het nabijgelegen bos. Dit spreekt mij erg aan want het lijkt me geweldig om dingen uit de natuur te kunnen plukken en hier iets nuttigs van te kunnen maken. Jon-Benjamin is enthousiast over het feit dat Benno timmerman is en hij hoopt wat nuttige vaardigheden van hem te kunnen leren. Maar de belangrijkste reden waarom we voor Fällhult hebben gekozen zijn de vele lovende recensies over de gastvrijheid van Benno en Maria. De recensies zijn het belangrijkste om naar te kijken bij het kiezen van een WWOOF boerderij. Op een profiel kunnen de mooiste dingen staan, maar als niemand zich er thuis heeft gevoeld dan is geen fijne plek om een tijd te wonen. We hebben via de WWOOF site contact gezocht met Benno en Maria en uitvoerig naar de details gevraagd. Hoeveel uur moeten we werken? Waar slapen we? Is het een probleem als we met baby en honden komen? Het is erg belangrijk om een goed beeld te krijgen van wat er van je verwacht wordt. Zo kom je niet voor verassingen te staan als je aan komt. We hadden in ieder geval het vertrouwen in dat we bij een leuke plek terecht zouden komen.

De eerste indruk
Na een lange autorit in de brandende zon kwamen we aan op de Fällhult boerderij. Hier werden we ontvangen door heel veel mensen en honden. Na de eerste kennismaking en het uitpakken van de spullen konden we even alles goed in ons opnemen. Het is een mooie houten boerderij met veel schuren en een grote moestuin met kippenren rond het huis. Achter het gastenhuisje is een weiland met varkens, schapen en paarden. De boerderij word omgeven door bossen en weilanden met buurkoeien. Het een een gezellige boerderij, maar het valt ons wel op dat er veel rotzooi ligt overal. We hadden het voordeel wat we in het weekend aan kwamen en in het weekend hebben de WWOOF’ers vrij op de boerderij van Benno en Maria. Toch vonden we dat we best mee konden helpen in de tuin samen met de andere WWOOF’ers die er waren. Een Duits stel die hier ook waren met hun baby en twee honden. We zijn dus niet de enige die zo gek zijn. Het is erg gezellig om met z’n alle te zorgen voor de tuin, de dieren en de kinderen. We eten ‘s avonds gezellig samen en Jon-Benjamin, Voske en ik wandelen ‘s avonds nog even het bos in. Adembenemend wat heb je hier een natuur zeg. Boven op de berg heb je prachtig uitzicht, zo ver als je kunt zien staan er alleen maar bomen. Zoveel bomen dat het voor ons Nederlanders bijna niet te bevatten is. We zijn blij dat we nog ruim drie weken van deze prachtige natuur mogen genieten. Als we terug komen van de wandeling zit de rest gezellig met een biertje bij het kampvuur. In de dagen die volgen trekken we veel op het het Duitse stel, Lukas en Ronja. We zorgen met z’n vieren voor de moestuin en de dieren. We beginnen ook met en aanleggen van een vijver op verzoek van Maria. We graven om de beurt een stuk, maar het gaat erg langzaam want er zitten een hoop (grote) stenen in de grond. We voelen ons allen thuis op de boerderij van Benno en Maria. We zijn vrij om te gaan en te staan waar we willen, mogen eten pakken als we trek hebben en er is vooral veel tijd voor gezelligheid. Natuurlijk word er ook hard gewerkt, maar al het werk gebeurt met vele rook en koffiepauzes. Op de laatste dag dat Lukas en Ronja er zijn, bakt Ronja een heerlijke taart van rode bessen uit de tuin en graaft Lukas tot diep in de nacht door aan de vijver omdat hij graag iets terug wil doen voor Benno en Maria.   

Hoe snel je je ergens thuis kan voelen
Het verbaasd met hoe snel je je eigenlijk ergens thuis kan voelen. Koken in een vreemde keuken, douchen in een onbekende badkamer het voelt helemaal niet zo. Je went snel aan hoe de dingen hier reilen en zeilen. Rond acht uur ontbijten, Benno en Maria moeten eerst koffie en een sigaret voor ze een beetje wakker zijn, het paard hinnikt dus ze heeft vast honger, even boodschappen doen in het nabijgelegen dorp en het belangrijkste onze elanden tochten door de wildernis van Zweden. Het voelt allemaal zo snel als gewoon. Alsof je hier al jaren woont en je deze mensen en dieren al jaren kent, dat terwijl je hier nog maar net een weekje bent. Benno en Maria lijken ook erg blij met ons te zijn. Ze hopen dat we volgend jaar terug komen en voor langere tijd zullen blijven. Voor ons gevoel zijn we helemaal niet perse hard aan het werk. We voeren de dieren dagelijks, laten de honden uit en helpen met wat projecten zoals het graven van een vijver en het kloven van het hout. Wij proberen hen een beetje te helpen met hun prachtige boerderij wat netter te maken, want overal ligt rommel. Voorzichtig kaarten we de rommel aan en dat word op prijs gesteld. Op een warme zaterdagmiddag helpen we Maria haar hele keuken op te ruimen. Overal ligt speelgoed, gereedschap en papierwerk. We helpen haar alles op een vaste en logische plek te leggen en aan het eind van de dag herken je de keuken niet terug. Maria is helemaal gelukkig en begint fluitend de rest van haar huis op te ruimen en te poetsen. We hebben echt het gevoel dat we iets bijgedragen hebben en dat is fijn.

Hoe meer zielen hoe meer vreugd
Een goede vriend van Benno en Maria komt uit Nederland. Hij heet Pieter en woont beneden aan de berg. Hij is een paar weken op vakantie bij familie in Nederland. Maria wil hem graag verassen door zijn overwoekerde tuin op te knappen. Dit zou tevens ook een leuk visitekaartje zijn voor hun tuinbedrijfje want Pieter woont aan de grote weg en zo kunnen alle buurt genoten zien wat voor werk Benno en Maria verrichten. In de brandende zon helpen we Maria om Pieters tuin te lijf te gaan met bosmaaier, motorzaag en hark. Het resultaat is verbluffend en het visitekaartje werkt als een trein want ook Pieters buurman wil zijn tuin gelijk laten fatsoeneren door de Fällhult ploeg. We leren langzaam steeds meer buurtgenoten kennen en de dag dat Pieter thuiskomt van het vliegveld is er een verassingsfeestje voor hem georganiseerd. In Uddebo wonen blijkbaar heel wat meer mensen die niet in Zweden zijn geboren. Veel mensen zijn verlieft geworden op de Zweedse natuur en hebben gekozen voor de leuke mensen van Uddebo om daar een huis te kopen. Het is echt heel fijn dat Benno en Maria ons gewoon betrekken bij hun vrienden en dat we worden uitgenodigd voor dit welkomthuis feestje. De BBQ brand en het vlees van de Fällhult varkens word heerlijk gebraden. We vragen de immigranten het hemt van het lijf want stiekem dromen wij in de toekomst ook wel van een huisje in Zweden. We vragen hen naar de voordelen (super goedkope huizen, mooie natuur en leuke mensen) en naar de nadelen (lange en koude winters, eenzaamheid en dure spullen) van het emigreren naar Zweden. De Nederlanders en Belgen verzekeren ons dat we ons over de taal geen zorgen hoeven te maken, want die leren we snel. De Britten van het gezelschap kijken hier ietwat beteuterd bij, zij spreken na 2 jaar de taal nog steeds niet. Stiekem mogen we toch ons taalonderwijs van de middelbare school dan wel een beetje dankbaar zijn.

Afscheid nemen valt zwaar
Het leven op de boerderij is heel gewoon geworden. We voelen ons hier echt op ons gemak, met de mooie natuur en vooral ook de lieve mensen. De laatste week dat we in Zweden zijn word het WWOOF team op de Fällhult verstekt door heel veel handen. We ontmoeten Cim een super tof persoon met een leuke hond die hier voor langere tijd komt wonen en er arriveert een grote Zweedse familie met vijf oudere kinderen. Dat er opeens zoveel mankracht is geeft ons de gelegenheid om de laatste dagen een eigen project te starten. Want nu zijn er andere mensen om de dieren te verzorgen en de moestuin water te geven. We willen namelijk iets maken wat blijvend is en dat Benno en Maria een tastbaar aandenken aan ons hebben. Maria en Benno hebben laten weten dat ze dromen over een echt zandstrand met een strandhuisje bij hun vijver. De vijvers is laatst groter gegraven en nu is het een grote modderpoel met bandensporen geworden. We gebruiken de restanten van de ingestrote paardenstal en maken hiermee het strandhuis. Lekker makkelijk want het grootste gedeelte is al gedaan, we hoeven het alleen in elkaar te zetten. De volgende dag beginnen Jon-Benjamin en ik aan de zwaarste klus, namelijk het strand aanleggen. Aangezien dit een van onze laatste dagen is hebben we voor ‘s avonds een beachparty georganiseerd. Het strand moet dus wel af vandaag en er is verder niemand om te helpen. Jon-Benjamin en ik scheppen in de hitte heel wat kruiwagens vol zand vol om ze naar het toekomstige strand te rijden. Wonder boven wonder lukt het ons om het op tijd af te krijgen ook. Benno heeft nog meer mensen uitgenodigd voor ons afscheidsfeestje en er worden gezellig cocktails en tequillashots gedronken. Eigenlijk willen we nog niet naar huis. Helaas kunnen we niet langer blijven in verband met de bijstandsuitkering die we ontvangen. Wel beloven we dat we ooit terug gaan komen. We hopen ons snel uit de bijstand te kunnen werken en te sparen voor onze camper en dan kunnen we vast voor langere tijd op de Fällhult boerderij blijven. Zaterdagochtend in de vroege ochtend nemen we met pijn in ons hart afscheid van de boerderij. We vertrekken richting de haven van Malmö en zien onderweg nog een aantal elanden. Rond middernacht zijn we weer thuis en dat voelt heel gek. We missen al het groen en kijken een beetje bedroeft tegen al die stenen aan, maar het geeft wel een motivatie om helemaal voor onze vanlife droom te gaan.