Selecteer een pagina

Jezelf voortplanten is een behoorlijk ingrijpende gebeurtenis in het leven van een mens. Dat een baby krijgen vrij heftig kan zijn daar is tegenwoordig best wat aandacht voor. Het roze wolk verhaal waar we jonge moeders mee bestookten wordt gelukkig steeds minder vaak gepropageerd. In mijn ervaring wordt er gelukkig tegenwoordig best veel gesproken over de emotionele achtbaan die een baby met zich mee brengt. In voorlichtingspamfletjes van je verloskundige en in babybladen uit de blije doos wordt ook gewaarschuwd voor de zogenoemde baby blues en wordt er ook niet geschuwd om over een postnatale depressie te praten.

Een duister geheim

Echter denk ik nog steeds dat er veel vrouwen zijn die hun gevoelens geheim houden en niet durven praten over wat ze echt voelen en wat voor nare gedachtes er echt door hen heen gaan. Ik ben vanaf het begin vrij open geweest over dat ik het moederschap zwaar vind en dat ik me depressief voelde. Ik verklaarde het vaak door te zeggen dat ik een postnatale depressie heb, maar eigenlijk heb ik helemaal geen officiële diagnose. Mijn huisarts noemt het ‘moodswings’ en probeert me steeds af te schepen met antidepressiva.

Triggerwarning

In deze blog wil ik graag mijn ervaring delen over hoe ik me de afgelopen maanden heb gevoeld, hoe ik me er doorheen sla en ik wil hierbij juist ook wel mijn diepste en duisterste gedachten beschrijven. Dingen als ‘het gaat niet goed met me’ of ‘ik ben depressief’ dekken gewoon echt de lading niet. Deze blog is voor alle mensen (of het nou moeders, vaders of mensen zonder kinderen zijn) die ook met dit soort emoties en gedachtes kampen, omdat ik geloof dat het beter is om er open over te praten, ook al is dat moeilijk. Dus hierbij alle triggerwarnings die er in het boekje staan. (Deze blog zal vol staan beschrijvingen van zelfmoord, kindermoord, zelfbeschadeging, totale hysterie en wanhoop, ook al zijn veel dingen nooit echt gebeurt ze worden wel in detail beschreven.)

Een impulsieve beslissing

Laten we bij het begin beginnen en dan bedoel ik natuurlijk het begin van onze mooie dochter Voske. Voske is een echte liefdes baby. Mensen gaan er eigenlijk altijd van uit dat ze een ongelukje is omdat ze al na zes maanden daten werd verwekt. Tegen deze mensen zeg ik altijd dat ze een impulsieve beslissing was en geen ongelukje. Want ze was zeer zeker geen ongelukje en deze zwangerschap was zelfs mijn tweede. Onze eerste liefdes baby zijn we een paar maanden eerder (nog voor de eerste echo) verloren. Ookal was deze miskraam fysiek totaal niet heftig er waren letterlijk maar een paar druppels bloed omdat mijn lichaam de vrucht weer geresorbeerd had, toch vond ik het een vrij heftige gebeurtenis. Ik kon het ook met weinig mensen delen omdat je dan moet bekennen dat je na 3 maanden relatie al zwanger probeert te worden en ik had geen zin in alle opgetrokken wenkbrouwen en goed bedoelde ‘maar, je kent hem nog maar net!’ preken.

Totale ontkenning

Vanwege deze eerdere miskraam verkeerde ik de eerste weken van de zwangerschap in totale ontkenning. Bij mijn eerste zwangerschap voelde ik me super zwanger die eerste weken, zo’n wee gevoel in je buik, gevoelige borsten etc. Bij mijn tweede zwangerschap voelde ik deze dingen gewoon niet, noppes, nada, of ik wilde het gewoon niet voelen. Gelukkig bleek op de eerste echo alles goed te zijn, ondanks dat bleef de angst voor een miskraam nog steeds erg groot. Ik vond zwanger zijn eigenlijk totaal niet leuk eerst ben je bent misselijk verschrikkelijk moe, daarna krijg je banden pijn en is de angst dat je kindje te vroeg komt nog steeds erg groot, vervolgens ben je zo mega dik dat je niks meer kan, alles doet zeer en slapen lukt voor geen meter.

Een emotionele achtbaan

De emotionele achtbaan begon bij mij dus al tijdens de zwangerschap, ik was onzeker (wat vrij normaal is volgens mij) en erg bang om mijn kindje te verliezen. Ook had ik last van veel huilbuien. Je hoort wel eens dat zwangere vrouwen emotioneel worden en snel huilen, dus bij het zien van schattige puppy’s krijgen ze tranen in hun ogen. Maar dit soort emotioneel bedoel ik niet, ik bedoel gewoon echt complete huilbuien, waarbij je zo overstuur raakt dat je begint te hyperventileren. Ik kon voor mezelf ook niet altijd een oorzaak aanwijzen, waarom ik zo verdrietig was.

Een roze wolk

Toen Voske geboren was voelde ik me moe maar heel gelukkig. De eerste week hebben we echt op een roze wolk gezeten. Ik had het gevoel dat we dit konden dat en dat we heel gelukkig waren met z’n drietjes. Maar na een week ging het steeds slechter met mij. Voske huilde veel en zoals elke baby sliep ze natuurlijk steeds korte dutjes. We wisselden elkaar af met slapen, maar het brak mij echt op. Ik ben altijd al een moeilijke slaper geweest en dat werd nu extra versterkt. Compleet uitgeput was ik, maar als ik in bed lag kon ik niet in slaap komen. Sommige nachten lag ik alleen maar te huilen omdat ik zo moe was.

Een diepgeworteld schuldgevoel

Het huilen bracht in mij een diepgeworteld schuldgevoel boven. Als ze huilde (en ze huilde echt hard, ze had duidelijk veel pijn) voelde ik me persoonlijk verantwoordelijk voor haar pijn en alle pijn die ze in haar leven zou hebben. Al die pijn zou mijn schuld zijn, elke geschaafde knie, elke nachtmerrie en elk gebroken hart wat ze zou hebben, zou allemaal mijn schuld zijn, omdat ik haar het leven had gegeven. Ik begon het leven zelf steeds somberder in te zien, dus begon het geschenk van het leven als een vloek te zien. Ik vond het verschrikkelijk wat ik haar had aan gedaan, door haar op de wereld te zetten.

Een moordlustige moeder

Het huilen ging door merg en been en ik wilde gewoon dat het stopte, wanhopig was ik. Ik had gedachtes waarbij ik voor me zag hoe ik met haar naar het kanaal fietste en haar in het water gooide. Ik zag regelmatig beelden voor me waarbij ik een kussen op haar gezicht drukte of haar hoofd herhaaldelijk op de rand van haar bedje sloeg en bloed en hersenen alle kanten op vlogen. Als dit soort dingen door je hoofd heen gaan, dan voel je je de meest waardeloze moeder op aarde. Ik vond op die momenten niet dat ik het verdiende om te leven en vond het wreed van mezelf, dat ik Voske opzadelde met een moordlustige moeder. Dus moest ik zelf maar dood, maar als ik dan ‘s nachts snikkend in de bestekla stond te staren voelde ik me nog waardelozer, want welke moeder laat nou haar kind in de steek?

Een dun laagje

Gelukkig ging het langzaam steeds beter. Baby’s gaan na een tijdje lachen en lijken het dus niet alleen verschrikkelijk te vinden op aarde, het slaapgebrek begint gek genoeg ook te wennen en na een tijdje gaat je kindje, over het algemeen, steeds langere stukken slapen. De nare beelden van infanticide verdwenen gelukkig vrij snel weer, maar de gedachtes aan zelfdoding steken nog regelmatig de kop op. Ik voel  me overwegend goed, maar ik merk dat het een heel dun laagje is.

De meest waardeloze persoon op aarde

Er hoeft maar iets heel kleins te gebeuren, een kritische opmerking van iemand, een hectische week wat resulteert in een chaotisch huishouden of de plotselinge realisatie dat onze afvalbak zich nog steeds in een rap tempo vult met restafval, kunnen me weer helemaal in een negatieve gedachtespiraal storten. Dan voel ik me de meest waardeloze persoon op aarde en vind ik dat ik het niet verdien om er op rond te lopen. Ik wordt dan overspoeld door gevoelens van wanhoop en intense zelfhaat. Dit resulteert vaak in huilbuien, woede en gedachtes waarin ik mijzelf het liefst helemaal open snij.

De officiële cijfers

Kortom het gaat een stuk beter met me dan een jaar geleden, maar ik ben nog steeds niet helemaal beter. Ik denk ook dat ik niet de hulp heb gekregen die ik nodig had gehad en ik vrees dat er meer vrouwen zijn met een Post Partum Depressie die niet wordt opgepikt door de gezondheidszorg. Volgens de officiële cijfers wordt ongeveer 1 op de 8 vrouwen depressief voor of na de bevalling. Ik ga er van uit dat dit dan de vrouwen zijn die ook echt een diagnose krijgen en dat ik hier dan niet in zou vallen. Ook zullen er veel vrouwen rondlopen met dit soort gevoelens, maar zich teveel schamen en hiermee nooit naar de huisarts stappen.

Het werkelijke aantal

Ik vermoed dus dat dit cijfer van 1 op de 8 vrouwen erg laag is ingeschat. Dat het werkelijke aantal veel en veel hoger ligt. Een vermoeden wat ook wordt uitgesproken door Camille Metha, een vrouw die zelf met post partum depressie heeft geworsteld en zichzelf de missie heeft gegeven om het taboe rond deze ziekte te doorbreken, in haar TEDx talk. Ik heb veel moeders in mijn omgeving gevraagd naar hun ervaringen en gevoelens rond de geboorte van hun kinderen of het nu afgelopen jaar was of dertig jaar geleden, tot nu toe heb ik nog van geen enkele moeder gehoord dat ze al die tijd op een roze wolk heeft gezeten. Natuurlijk zal er vast wel eens een uitzondering zijn, maar in mijn ogen is de roze wolk een behoorlijke fabel. Laten we die alstublieft uit de wereld helpen en gewoon eerlijk zijn over het feit dat een kind op de wereld zetten gewoon echt heel erg heftig is.