Selecteer een pagina

Het is ondertussen drie dagen geleden dat Voske voor het laatst uit mijn borst heeft gedronken. Met pijn in mijn hart heb ik besloten om het zo te laten, om het niet meer te proberen, om te stoppen met de borstvoeding. Ik had een erg sterke wens om lang te voeden. Ik zag mijzelf al voor me met een kleuter aan de borst. De ultieme hippie moeder die zich geen reet aantrekt wat voorbijgangers er van vinden als ik mijn borsten in het openbaar te voorschijn tovert om mijn rondrennende kleuter te voeden. Iedereen die mij van repliek zou durven dienen door te vragen ‘is ze daar niet een beetje te groot voor ondertussen?’ zou ik met keiharde feiten om de oren slaan. Want de natuurlijke speenleeftijd van de mens ligt zo rond het 7e levensjaar en borstvoeding is bovendien hartstikke gezond.

Nu ik heb besloten om te stoppen zal ik geen lang voedende hippie moeder zijn en dat doet pijn. Ons borstvoedings-avontuur begon zo goed. Gelijk na de geboorte, nog voor de placenta er was, dronk ze al aan mijn borst. De melk kwam goed op gang en Voske groeide als kool. Na 6 maanden werd het echter een worsteling. Ze wilde overdag niet aan de borst. Ze vond alles om haar veel te interessant. Overdag kreeg ze dus borstvoeding in een flesje, maar ik was het kolven al snel zat. Dan maar kunstvoeding. Zolang ik haar ‘s ochtends en ‘s avonds aan bleef leggen zou het wel goed komen met mijn productie. Ik had er vrede mee dat ze hoofdzakelijk kunstvoeding kreeg, als ik maar lang zou kunnen voeden. Het leek me zo’n heerlijk momentje op de dag, even samen met je kindje in alle rust aan de borst. Dat wilde ik graag jaren volhouden omdat ik er van overtuigd was dat we dat allebei fijn zouden vinden. Alleen die rust dat werd steeds minder. Voske leek het helemaal geen fijne rustgevende bezigheid meer te vinden. Bijten, weg duwen en schreeuwen zodra ik haar probeerde aan te leggen. De nachtvoeding bleef als enige over. Na een tijdje ging ze vaker nachten door slapen, iets waar we natuurlijk heel blij mee zijn, maar toen verviel ook de nachtvoeding. Vergeefs probeerde ik haar in haar slaap aan te leggen voor ik zelf ging slapen, maar zelfs dan was het drama.

Mijn baby wil de borst niet meer en ik heb geen zin meer om de worsteling aan te gaan. Ook de verschrikkelijke jeuk tijdens het voeden vanwege mijn eczeem weegt mee in dit besluit. Er is vast hulp van een lactatiekundige mogelijk, ik zal mijn productie op peil kunnen houden door te kolven, een ander zalfje tegen de eczeem kunnen smeren, etc. Maar ik heb er geen zin meer in. Vooral niet nu ik eindelijk echt kan genieten van mijn dochter nadat ik het eerste halfjaar heb geworsteld met een post partum depressie. Ik wil de fijne tijd met mijn kindje niet  bederven met kolven en kopzorgen om de borstvoeding door te zetten.  Ik zal dus geen lang voedende hippie mama zijn en dat zal ik moeten accepteren. Al voelt het wel een beetje als falen en doet het me groot verdriet.

borstvoeding moederschap